Uw test- en stagingsites bevatten waarschijnlijk realistisch ogende data en functies die u nog niet hebt aangekondigd. De meeste teams denken dat die sites privé zijn. Dit artikel legt in gewone taal uit hoe wij pre-productiesites privé houden met twee afzonderlijke lagen: een VPN die aan de edge wordt gecontroleerd, die bewijst waar een verzoek vandaan kwam, en OpsAPI-aanmelding, die bewijst wie het verstuurde. Engineers die het verzoekpad, de details van de failover en de testcommando's willen zien, lezen het uitgebreide technische artikel.
Interactieve versie: wissel van edge, zet de VPN uit en doorloop de aanmelding stap voor stap om te zien wat elk verzoek krijgt.
De stagingsite waarvan iedereen aanneemt dat hij privé is
Vraag een team hoe hun stagingsite is beschermd en u hoort vaak "hij wordt nergens gelinkt" of "hij staat alleen het kantoor-IP toe". Beide antwoorden beschrijven iets echts, maar geen van beide beschrijft een persoon. Een verborgen adres blijft alleen verborgen totdat het opduikt in een browsergeschiedenis, een screenshot, een supportticket of een certificate transparency-log. Een IP-allowlist voor het kantoor laat iedereen binnen wiens verkeer vanaf dat kantoor vertrekt, of het nu een medewerker is, een gast op de wifi of een apparaat dat niemand heeft gecontroleerd.
Dat weegt zwaarder dan vroeger. Lagere omgevingen (int, test, staging) bevatten vaak kopieën van productiedata, half afgemaakte functies en beheerschermen met minder waarborgen dan de live site. En klanten en auditors stellen steeds vaker een directe vraag: hoe zijn uw lagere omgevingen gescheiden van het openbare internet, en wie kan erin?
Twee vragen die elk verzoek moet beantwoorden
We vinden het nuttig om het probleem in twee vragen te splitsen, omdat ze verschillende tools vereisen:
- Waar kwam dit verzoek vandaan? Is het verstuurd vanaf een apparaat waaraan we toegang hebben verleend, via onze VPN?
- Wie heeft het verstuurd? Welke benoemde persoon is dit, heeft die de multifactorauthenticatie (MFA) doorstaan, en wat mag die doen?
Een IP-allowlist kan alleen de eerste vraag beantwoorden. Een login kan alleen de tweede beantwoorden. Samen gebruikt dekken ze elkaars blinde vlekken af.
Laag 1: het netwerk, in gewone woorden
Elke medewerker heeft een eigen VPN-sleutel op een eigen apparaat. Wanneer iemand een testsite opent, gebeuren er vijf dingen:
- DNS stuurt de browser naar een van onze twee edge-servers die gezond is.
- Het apparaat herkent het adres van de edge en stuurt het verzoek de versleutelde VPN-tunnel in.
- De VPN-hub controleert de sleutel van het apparaat. Geen geldige sleutel, geen tunnel.
- De hub stuurt het verzoek door naar de edge vanaf één bekend kantooradres.
- De edge toetst dat adres aan een toegangsregel. Als het overeenkomt, laadt de site. Alle anderen krijgen een "403 Forbidden".
De nuttige eigenschap is dat de testsite nooit open hoeft te staan voor het internet. Een bezoeker zonder VPN-sleutel wordt aan de edge weggestuurd, voordat het verzoek de applicatie bereikt.
Wat er gebeurt bij een failover van een server
We draaien twee edge-servers, zodat een site online blijft als een van beide uitvalt. DNS-failover bewaakt ze allebei en laat de site naar de gezonde wijzen. Dat is goed voor de beschikbaarheid, maar het leerde ons een les die het delen waard is.
Toen een site overschakelde van edge A naar edge B, kregen collega's die buiten kantoor werkten plotseling "403 Forbidden", ook al was hun VPN verbonden. Hun VPN-instellingen stuurden alleen verkeer voor edge A door de tunnel. Verkeer voor edge B ging ongemerkt via hun thuisverbinding naar buiten, kwam vanaf het verkeerde adres binnen en werd geweigerd. Mensen op kantoor merkten niets, omdat hun verkeer al vanaf het kantooradres vertrok.
De oplossing was eenvoudig zodra we het begrepen: edge B moest op twee plekken worden toegevoegd, op elk apparaat (zodat het verkeer ervoor de tunnel in gaat) en op de VPN-hub (zodat het vanaf het kantooradres vertrekt).
De algemene les: elke server waarnaar een site kan overschakelen, moet door uw VPN-opzet worden gedekt, en u moet failover testen van buiten kantoor, niet alleen op het kantoornetwerk.
Laag 2: één OpsAPI-aanmelding voor al uw apps
De netwerklaag brengt een verzoek tot aan de deur. Ze kan u niet vertellen wie er voor de deur staat: voor de edge ziet iedereen achter het kantooradres er hetzelfde uit. Daar komt OpsAPI in beeld.
OpsAPI geeft elke app die u draait één gedeelde aanmelding en één gebruikersdirectory:
- Eén aanmelding voor elke app. Mensen melden zich aan met e-mail en wachtwoord, met een per e-mail verstuurde code wanneer de werkruimte MFA vereist, of met Google of Apple. Eén directory met gebruikers, met rollen per werkruimte.
- Eén keer aanmelden. Als iemand al bij één app is aangemeld, komt die bij het openen van een tweede app direct binnen zonder tweede prompt. Afmelden beëindigt die sessie, zodat bij het volgende bezoek opnieuw wordt gevraagd.
- Standaard MFA. Werkruimtes vragen om een aanmeldcode tenzij de eigenaar van de werkruimte dat uitzet, en wanneer iemand bij meerdere werkruimtes hoort, beslist de strengste.
- Ingebouwde beveiliging. OpsAPI geeft een aanmelding alleen terug aan apps waarvan is opgegeven dat ze vertrouwd zijn. Dezelfde blokkering, rate limits en audittrail gelden, hoe iemand zich ook aanmeldt.
- Zelf gehost. Het draait op infrastructuur die u beheert, dus er is geen identiteitsrekening per gebruiker en er hoeft geen apart loginsysteem per app te worden gebouwd.
Voor een testsite betekent dat: de edge bewijst dat het verzoek via onze VPN kwam, en OpsAPI bewijst welke benoemde persoon het gebruikt en wat die mag doen.
Wat dit u oplevert in compliancegesprekken
We claimen geen certificering voor deze opzet, en een auditor bepaalt wat binnen zijn framework als bewijs telt. Wat de twee lagen doen, is u helpen de soorten maatregelen waar klanten en auditors naar vragen aantoonbaar te maken:
| Wat u wordt gevraagd | Wat u helpt het aan te tonen |
|---|---|
| Zijn lagere omgevingen gescheiden van het openbare internet? | Een verzoek van buiten de VPN krijgt bij elke edge een 403, en dat kunt u laten zien. |
| Is toegang benoemd en per persoon? | Een VPN-sleutel per apparaat en persoon, plus een benoemd OpsAPI-account. |
| Wordt MFA afgedwongen? | OpsAPI vraagt om een aanmeldcode wanneer de werkruimte dat vereist. |
| Kunt u iemand die vertrekt snel verwijderen? | Verwijder de VPN-sleutel en deactiveer het OpsAPI-account: twee handelingen, allebei vastgelegd. |
| Wordt verkeer onderweg versleuteld? | WireGuard op de tunnel en HTTPS naar de site. |
| Blijft de toegang overeind tijdens een storing? | Beide edges hebben dezelfde regel en beide worden via de VPN gerouteerd, dus een failover zet niets open en maakt niets stuk. |
Deze sluiten aan bij het soort maatregelen dat u vindt in ISO 27001 Annex A (bijvoorbeeld scheiding van omgevingen en toegangsbeheer) en in SOC 2 (logische toegang). Gebruik ze als startpunt voor uw bewijsvoering, niet als bewering dat u compliant bent.
Eerlijke beperkingen
- Een allowlist is een netwerkcontrole, geen gebruikerscontrole. Daarom bestaat de aanmeldlaag. Vertrouw niet alleen op het kantooradres.
- Kantooradressen kunnen veranderen. Als uw breedbandprovider het adres wijzigt, moet de allowlist meeveranderen, anders wordt iedereen buitengesloten.
- Eén VPN-hub is één single point of failure. Plan een tweede pad voor wanneer de kantoorverbinding uitvalt.
- Edge-logs zien voor iedereen het kantooradres. Registraties per persoon komen uit de aanmeldlaag, niet van de edge.
- Offboarding bestaat uit twee handelingen. Verwijder de VPN-sleutel en deactiveer het OpsAPI-account.
Hoe zit het met SAML en OIDC?
Veel zakelijke tools verwachten aan te sluiten op een SAML-identity provider of een OpenID Connect (OIDC)-provider. OpsAPI is geen van beide. Het heeft geen clientregistraties en geen standaard /authorize- of /token-endpoints, dus een standaard SAML- of OIDC-client kan het niet direct gebruiken.
Apps integreren vandaag met OpsAPI via een eenvoudige redirect: de app stuurt de browser naar de aanmeldpagina van OpsAPI, krijgt een token terug en vraagt OpsAPI wie de persoon is. Dat vergt per app een kleine hoeveelheid code, die het technische artikel laat zien. Als u SAML of OIDC nodig hebt voor een bepaalde tool: OpsAPI biedt dat vandaag niet, en daar moet u rekening mee houden.
Waar u verder kunt
- Voor het verzoekpad, de details van de failover, het aanmeldcontract van OpsAPI en een testplan met commando's leest u het technische artikel: Een IP-allowlist is geen login.
- Om te zien wat single sign-on van OpsAPI omvat en hoe u het instelt, raadpleegt u de README van OpsAPI.
- Vragen over uw eigen lagere omgevingen? Neem contact met ons op.